บทที่ 16 ไร้ตัวตน

ความเงียบสงัดภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ดูจะหนักอึ้งกว่าทุกวันที่ผ่านมา ปรางปวีร์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาบุหนังสีเข้มในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบประสานกันแน่นบนตัก ดวงตากลมโตที่เคยมุ่งมั่นบัดนี้ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าขวาซึ่งถูกพันด้วยผ้าสีเนื้อยังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ